Nog voor het begin van de vorige eeuw maakte een Joodse beweging, het Zionisme, zich sterk voor terugkeer van alle Joden naar het toen zo genoemde Palestina. Veel religieuze Joden geloofden echter dat eerst de Messias moest komen, voordat zij het beloofde land terug zouden krijgen. In 1948, een paar jaar na de Tweede Wereldoorlog, werd de staat Israël gesticht met steun van de Verenigde Naties.
Maar de staat Israel werd door de gezamenlijke Arabische staten niet geduld. Zij bevond zich volgens hen op ‘heilige Arabische grond' en moest worden geëlimineerd. Israël heeft sinds 1948 vele oorlogen moeten voeren om de Arabische legers van zich af te schudden:
1948-1949 de Onafhankelijkheidsoorlog
1956 de Sinaïcampagne
1967 de Zesdaagse oorlog
1973 de Jom Kippoer oorlog
1982 - 1983 de Libanonoorlog
1987 - 1993 de eerste intifada
2000 - 2005 de tweede intifada
2009 de Gazaoorlog enz.
Het conflict tussen Israël en de gezamenlijke Arabische staten wordt in de media ten onrechte ‘het Israëlisch-Palestijns conflict' genoemd. Natuurlijk zijn vele Arabische inwoners van Gaza, Judea en Samaria actief of passief daders van evenzoveel terreuraanslagen tegen Israëlische burgers. Maar daarnaast zijn veel van hen ook slachtoffers van de Arabische terreur tegenover Israël. Het is een conflict tussen Israël en alle Arabische staten die met elkaar Israël niet dulden op ‘heilige Arabische grond'. Daarbij wordt het Israëlisch-Palestijns conflict gebruikt om Israël als de grote boze Goliath neer te zetten. De strijd tussen Israël en de Arabische naties wordt hiermee in een vals daglicht geplaatst.
